Mijmeringen van een Genesis-fan…
Gepost door Clemens op 4 april 2010
1e Genesis-LP ooit gehoord: Selling England By The Pound (albums daarvoor kwamen bij mij pas later aan bod). Ongelofelijk, wat een klasse-album is dat! Volledig grijsgedraaid! En van het één kwam het ander: The Lamb Lies Down On Broadway, A Trick Of The Tail…
Waar was Gabriel ineens gebleven? Die zanger (het was echt Phil Collins) klonk eigenlijk net als hij, hoe kon het toch dat er nog maar vier over waren? Er was toen nog geen internet, en je was afhankelijk wat de muziekbladen toentertijd te melden hadden. Bleek dat-ie er gewoon uitgestapt was, zoiets als verschil in muzikaal inzicht…
Wat zou er van Genesis geworden zijn als hij gebleven was? Het blijft natuurlijk een apart mannetje, die Gabriel. Het zou in ieder geval niet het Genesis geworden zijn dat we nu kennen met Collins als zanger. Overigens gelukkig maar, anders hadden we nu niet kunnen genieten van songs als Solsbury Hill, D.I.Y., Biko, Don’t Give Up, Sledgehammer etc.
Wind & Wuthering, Seconds Out…
Steve Hackett vond na Wind & Wuthering dat zijn invloed op de muziek van Genesis danig was geslonken en besloot een solocarrière te starten, die tot op de dag van vandaag succesvol is. Eeuwig zonde. Wat zou er van Genesis geworden zijn als hij was gebleven?
Misschien is de stijl die Hackett zo lief heeft wel te klassiek gebleken voor het Genesis van 1977. Hij kon zijn muzikale ei niet meer kwijt in Genesis en heeft dat op diverse albums aan de wereld laten horen. Hoewel klassiek? Steve heeft er in zijn eigen composities geen misverstand over laten bestaan: ook (stevige) rock is een belangrijk onderdeel van zijn albums geworden. Overigens gelukkig maar, anders hadden we nu niet kunnen genieten van songs als A Tower Struck Down, Clocks, Spectral Mornings, Mechanical Bride etc.
…And Then There Were Three…
Wat bleef er over van de originele vijfmansformatie? Tony Banks, Phil Collins en Mike Rutherford. In ieder geval de belangrijkste componist (Banks), maar Collins begon langzamerhand ook invloed op het schrijven van nummers te krijgen, daarin overigens aangemoedigd door de andere twee. Hij was niet alleen de leadzanger geworden, maar kreeg een steeds grotere vinger in de Genesissound-pap van de jaren ’80 en ’90.
Onder zijn “bewind” groeide Genesis uit tot een stadion-act met een publiek dat altijd uit twee delen bestond: de “ouwe” hap en de nieuwe generatie, die de “pop”-songs wel kon waarderen. Hoogtepunt in die ouwehapbelevenis was het dieptepunt van het schrijven van het nummer Whodunnit, en dan ook nog eens het lef hebben om het live te spelen!
Ga de albums die volgden nog maar eens na om een oordeel te vellen over wat je nou eigenlijk “beter” vond en vindt. Ik behoor oorspronkelijk tot die “ouwe hap”, maar ik moet toegeven dat er later toch ook goeie songs zijn geschreven door het overgebleven trio. Neemt niet weg dat het spélen van die nummers weer van een geheel andere orde is…
Blijft nog één wijziging over: ook Phil Collins had er in 1996 genoeg van. Na een lange en succesvolle Genesiscarrière (met o.a. uitstapjes naar de fusionrock (Brand X) en de film (Buster)) gaf hij er de brui aan.
Hij ging zich meer en meer toeleggen op het schrijven van film- en musicalmuziek. Overigens had hij sinds 1981 (Face Value, met de monsterhit In The Air Tonight) naast Genesis al een indrukwekkende solocarrière opgebouwd. En dat is maar gelukkig, anders hadden we nu niet kunnen genieten van songs als Hand In Hand, I Don’t Care Anymore, One More Night, Take Me Home, I Wish It Would Rain Down etc.
Zijn vocale vervanger werd de Schot Ray Wilson (als je al van een vervanger mag spreken, want hij heeft een totaal andere stem), die een toch respectabele prestatie neerzette op dit zeker niet slechte album.
De drumvervangers op het album werden Nir Zidkyahu en Nick D’Virgilio (Spock’s Beard). Ook de vaste tourmuzikanten vanaf 1977 (Chester Thompson en Daryl Stuermer) waren verdwenen, want ze speelden niet mee op de tour die volgde op het uitbrengen van Calling All Stations. Dat werden de eerdergenoemde Nir Zidkyahu op drums en Anthony Drennan op bas.
Er volgde nog één kunstje: in 2007 was er dan toch de lang verwachte Genesis-reünie. Helaas zonder Peter Gabriel en Steve Hackett, die er in het Genesisconcept vanaf de jaren ’80 eigenlijk niet meer bijhoorden, maar wel weer met Chester Thompson en Daryl Stuermer. Het was een gedenkwaardige reünietour met een indrukwekkend podium en een dito videowall, die nog een prima livealbum/-DVD opleverde: Live Over Europe.
En toen was het over en uit, Phil Collins kondigde aan nooit meer te zullen drummen, ieder ging zijnsweegs en dat was de definitieve afsluiting van een periode die eigenlijk duurde van 1969 t/m 1997, 28 jaar dus.
Eén van de meest succesvolle bands uit de progressieve rockhistorie is niet meer, we zullen het moeten doen met de LP’s/CD’s/DVD’s en hier en daar een optreden van een Genesis-tributeband.
SQUONK dan maar??
Reacties
Geef een Reactie